سبک زندگی

چرا هنوز باید بر سیدالشهدا (ع) گریست؟!

خبرگزاری شبستان: ابن تیمیه به دلیل عزاداری بر امام حسین (ع) نسبت حماقت به شیعه می‌دهد؛ همین طرح را امروز عبدالعزیز آل شیخ، مفتی عربستانی مطرح

می‌کند که خلافت یزید شرعی بود و حسین (ع) اشتباه کرد با او بیعت نکرد! خبرگزاری شبستان: «سیاهپوشی نیز مساله ای است که در منابع اهل سنت به آن اشاره

شده چنانکه در مسند احمد ابن حنبل، جلد 45، صفحه 459، بیان شده: پیامبر (ص) به اسماء بنت عمیس دستور می دهند پس از شهادت جعفر طیار سه روز لباس

سیاه بر تن کند.» این جملات بخشی از سخنان حجت الاسلام حمید ناصحیان، پژوهشگر علوم دینی و کارشناس کلام و سلفی گری است که در خصوص چرایی

عزاداری بر امام حسین (ع) و شبهاتی که وهابیت در این زمینه به شیعه وارد می کند، مطرح کرده است؛ شرح گفتگوی ما با این استاد حوزه و دانشگاه از نظرتان می گذرد:

گریه و سوگواری بر کشته ای که 1400 سال از شهادت ایشان می گذرد، چه اثر و نتیجه ای دارد؟ چرا هنوز باید بر سیدالشهدا (ع) گریست و مجلس سوگ اقامه کرد؟ آیا گذشت زمان طولانی، دلیل کافی بر ترک این امر نیست؟ این مساله از دو جنبه فردی و اجتماعی قابل بررسی است؛ اما از نظر اجتماعی عزاداری یکی از نمونه ها و مصادیق بارز ابراز دوستی به اهل بیت (ع) است ما از امام رضا (ع) و ائمه معصومین احادیث مختلف داریم با این مضمون که برای حزن و اندوه ما محزون و برای خوشحالی ما، شادی کنید. طبق این روایت، یکی از صفات شیعیان واقعی همین موضوع یعنی ابراز شادی و ناراحتی در برابر حزن و فرح اهل بیت (ع) است هر چند سال ها از آن ماجرا گذشته باشد. از سوی دیگر ادامه حیات مکتب و شریعت شیعه به زنده نگاه داشتن عاشوراست، واقعه ای که به ما آموخت در مقابل ظلم طاغوت نباید سکوت کرد. لذا اگر بخواهیم این نهضت را زنده نگاه داریم، باید هر سال و هر موقعیت که پیش می آید، پیام و هدف عاشورا و امام حسین (ع) را بازگو کنیم. اما اگر با این بهانه که ایشان 1400 سال پیش به شهادت رسیده و برپایی عزا و گریه بر آن حضرت دیگر چه فایده ای دارد و چرا باید آن را تکرار کنیم، از اقامه مراسم سوگواری سر باز زنیم، به تدریج امام حسین (ع) و هدف ایشان به دست فراموشی سپرده می شود چرا که دیگر یادی از حضرت (ع) نمی شود تا این امر تداوم یابد. همچنین، پیوند عمیق عاطفی میان امت و الگوهای راستین ما از طریق برگزاری همین مجالس عزاداری تضمین می شود. ما اهل بیت (ع) را الگو می دانیم همان طور که قرآن پیامبر اسلام (ص) را الگو و اسوه حسنه معرفی می کند بنابراین زنده نگاه داشتن یاد آنها با برگزاری مراسم خاص، نمونه بارز این پیوند است. ضمن آن که یکی از راه های انتقال معارف اهل بیت (ع) و تشریح احکام دین که پیامبر (ص) ما را مکلف به بیان آنها کرده، از این راه ممکن است. اما از بُعد فردی، باید دانست طبق روایات یکی از راه های بخشش گناهان و پذیرفتن توبه اشخاص، گریه در مجالس امام حسین (ع) حتی تباکی (خود را به گریه زدن) است؛ البته این مساله شرط دارد و آن اینکه فرد، عادت و تعمد بر گناه نداشته باشد که اگر این گونه نباشد و فرد دائم گناه کند با این خیال که در مجالس عزای اباعبدالله الحسین (ع) بخشیده خواهد شد، بعید است مورد رحمت و بخشش خداوند قرار گیرد. اما از سوی دیگر وهابیت، شیعه را به دلیل برپایی عزاداری بر سید و سالار شهیدان، متهم به بدعت گذاری در دین می کند و ادعا دارد سوگواری و اقامه عزا، امری بوده که شیعه آن را در دین وارد کرده است لذا پیروان این مذهب، باید تکفیر شوند؛ تا چه اندازه این ادعا صحیح است و آیا پیش از شیعه کسی سوگواری بر عزیزان از دست داده خود نمی کرده است؟ متاسفانه یکی از اقدامات ابن تیمیه، بنیانگذار وهابیت و پایه ریز مخالفت با اهل بیت (ع)، ( که ناصبی بودن و دشمنی او با معصومین (ع) واضح است)، نسبت دادن حماقت به شیعه در راستای برگزاری عزاداری بر امام حسین (ع) بود. او در کتاب منهاج السنه، جلد یک، صفحه 52 بیان می کند: “از حماقت شیعه، برگزاری ماتم و نوحه است بر کسی که سال ها قبل کشته شده است.” ابن تیمیه به دلیل تفکرات بنی امیه ای که داشت، تلاش می کرد این قوم ظالم را مرضی خدا جلوه داده و طرف مقابل را تخریب کند لذا او دو تلاش را همزمان ادامه داد یعنی بزرگ کردن بنی امیه به گونه ای که حتی یزید را از امامان مهم اهل سنت جلوه داده و تاکید می کند بحث امامت او در تورات هم ذکر شده! و دوم آنکه واقعیت تلخ کربلا را که با مدیریت یزید انجام شده بود، از اذهان مردم پاک کرده و این خلیفه بنی امیه را تبرئه، و او را فردی صالح معرفی کند. به همین منظور ابن تیمیه نسبت حماقت به شیعه می دهد که بر امام حسین (ع) هنوز عزاداری می کند. همین طرح را امروز عبدالعزیز آل شیخ مفتی عربستانی مطرح و بیان می کند خلافت یزید شرعی بود و حسین (ع) اشتباه کرد با او بیعت نکرد! اما اینکه ابن تیمیه عزاداری بر امام حسین (ع) را حماقت شیعه می داند، باید دانست که وقتی به منابع اهل سنت مراجعه می کنیم، مشاهده می شود پیامبر (ص) نیز بر از دست دادن فرزند خود ابراهیم گریستند به گونه ای که برخی صحابه از ایشان دلیل این کار را پرسیدند و پیامبر (ص) نکته کلیدی در پاسخ بیان کردند و آن اینکه اشک رحمتی است که خدا در قلوب عباد خود و بندگان صالحش قرار داده (صحیح بخاری، کتاب الجنائز، باب زیارت القبور، حدیث 1284) لذا بنا به نص پیامبر (ص) کسانی که مخالف عزاداری و گریه هستند، بندگان خدا نبوده بلکه بندگان شیطان اند. از سوی دیگر در مسند احمد ابن حنبل، جلد 9، صفحه 38 بیان شده: پس از جنگ احد و شهادت حمزه (ع)، وقتی پیامبر (ص) وارد مدینه شدند، مشاهده کردند زنان انصار بر از دست دادن عزیزان خود گریه می کردند؛ پیامبر (ص) ضمن تایید کار آن زنان، فرمودند اما عمویم حمزه گریه کنند ای ندارد. زنان انصار پس از شنیدن این صحبت، با تایید ایشان اقدام به برگزاری مراسم سوگواری بر عموی آن حضرت (ص) کرده و سنت عزاداری برپا کردند. (این روایت با تحقیق علمای وهابیت معاصر حدیث حسن است.) بنابراین، مطابق با منابع اهل سنت، سنت عزاداری مساله ای نیست که شیعه وارد دین کرده باشد و پیش از این در زمان پیامبر (ص) و با تایید آن حضرت (ص) وجود داشته است، ضمن آنکه در قرآن آیاتی وجود دارد دال بر اینکه خودِ خدا نیز عزاداری کرده و اقامه ماتم می کند؛ آنجا که در سوره تکویر در خصوص دختران زنده به گور شده می فرماید: وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ* بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ؛ و هنگامی که از دختران زنده به گور شده پرسیده شود به کدامین گناه کشته شده است. یا در سوره بروج بر قاتلان مومنان لعن می فرستد: قُتِلَ أَصْحَابُ الأخْدُودِ ﴿٤﴾ النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ ﴿٥﴾ إِذْ هُمْ عَلَیْهَا قُعُودٌ ﴿٦﴾ وَهُمْ عَلَى مَا یَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِینَ شُهُودٌ ﴿٧﴾ وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلا أَنْ یُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ ﴿٨﴾؛ قسم به اينان که اصحاب اخدود (يعني آن قوم کافري که بر مؤمنان به مکر مسلط شدند و آنها را به خندقهاي آتش در افکندند) همه کشته (يعني ملعون و مطرود) شدند. (4) همان آتش سختي که (آن مردم ظالم به جان خلق) بر افروختند. (5) که بر کنار آن خندق هاي آتش بنشستند. (6) و سوختن مؤمناني که به آتش افکندند مشاهده مي‌کردند. ( 7 ) و با آن مؤمنان که بسوختند هيچ عداوتي نداشتند جز آنکه آنان به خداي مقتدر ستوده صفات ايمان آورده بودند(8) سیاهپوشی چطور؟ آیا سنتی است که شیعه پایه گذاری کرده یا پیش از این وجود داشته است؟ خیر، سیاه پوشی نیز مساله ای است که در منابع اهل سنت به آن اشاره شده چنانکه در مسند احمد ابن حنبل، جلد 45، صفحه 459، بیان شده: پیامبر (ص) به اسماء بنت عمیس دستور می دهند پس از شهادت جعفر طیار سه روز لباس سیاه بر تن کند. همچنین، در کتاب فضائل الصحابه جلد دوم، صفحه 744 عنوان شده است: امام حسن (ع) پس از شهادت پدر بزرگوارش امیرالمومنین علی (ع) عمامه سیاه به نشانه عزا بر سر گذاشتند. (معلوم می شود پیش از این سید و غیر سید عمامه سفید بر سر می گذاشتند) بنابراین، این ادعای وهابیت مبنی بر اینکه عزاداری بر امام حسین (ع) بدعتی است از سوی شیعه، ادعای گزافی بیش نیست. پایان پیام/